Zapotrzebowanie mocy stołu grzewczego

Grzałka dobrana tylko do utrzymania 60 °C dochodziłaby do tej temperatury w nieskończoność. Ten szacunek łączy energię potrzebną do nagrzania płyty w wybranym czasie ze stratami ciepła z jej wierzchu i spodu, a potem dodaje zapas.

Dane wejściowe

Jednostki

Szerokość stołu(mm)

Głębokość stołu(mm)

Materiał płyty

Określa, ile ciepła każdy cm³ płyty magazynuje na każdy °C.

Grzana grubość(mm)

Płyta plus wszystko, co grzeje się razem z nią. 4 mm szkła ≈ 3 mm aluminium; blacha sprężysta z magnesem ≈ 2 mm.

Czas nagrzewania(min)

min

Jak szybko stół ma dojść od temperatury otoczenia do celu. Skrócenie o połowę mniej więcej podwaja waty, gdy dominuje nagrzewanie.

Docelowa temperatura stołu(°C)

°C

Temperatura otoczenia(°C)

°C

Powietrze wokół stołu; w obudowie wpisz temperaturę komory.

Izolowany spód

Zapas bezpieczeństwa(%)

Pokrywa spadki napięcia sieci, tolerancję maty i straty, których model nie ujmuje.

Przyjmuję do wiadomości, że Wynik ma charakter orientacyjny i przed zastosowaniem w praktyce wymaga weryfikacji przez osobę z odpowiednimi kwalifikacjami i uprawnieniami. Szczegóły: regulamin serwisu internetowego.

Wyniki

Prosimy zaznaczyć pole powyżej, aby wyświetlić Wynik.

Metoda obliczeń

Straty ciepła to H × ΔT, gdzie ΔT to cel minus otoczenie, a H = powierzchnia × 12 W/m²K × 1,75 dla otwartej płyty albo × 1,25, gdy spód jest izolowany. 12 W/m²K to konwekcja naturalna plus promieniowanie z powierzchni PEI lub szkła; mnożnik dodaje spód. Pojemność cieplna to C = powierzchnia × grubość × objętościowa pojemność cieplna: aluminium 2,43, stal 3,85, szkło borokrzemowe 1,85 i PCB FR-4 2,0 J/cm³K. Płyta zasilana stałą mocą P nagrzewa się jak ΔT(t) = (P / H) × (1 − e^(−H·t/C)), więc moc, która osiąga cel w czasie nagrzewania t, to P = H × ΔT / (1 − e^(−H·t/C)). Moc podtrzymania to H × ΔT. Zalecana moc to moc nagrzewania × (1 + zapas/100), a gęstość mocy dzieli ją przez powierzchnię płyty w cm². Szerokość, głębokość i grubość przeliczają się na cale, a temperatury na °F przełącznikiem imperialnym. Wynik jest niepoprawny, gdy cel nie jest cieplejszy od otoczenia.

Dokładny wzór

H = A × 12 × (1,75 otwarty | 1,25 izolowany) W/K; C = A × grubość × ρc; P_nagrz = H ΔT / (1 − exp(−H t / C)); P_podtrz = H ΔT; zalecana = P_nagrz × (1 + zapas/100). Ograniczenia: Płyta jako jedna bryła ze współczynnikami strat dla stołów 50–70 °C; powyżej 100 °C promieniowanie rośnie szybciej, a zaciski, krawędzie i rama dokładają strat. Niepoprawne, gdy cel ≤ otoczenie.

Izolacja, która naprawdę się liczy

Korek, pianka silikonowa albo filc pod grzałką to przypadek izolowany. Usuwa większość strat spodu, ale nie wierzchu: powierzchnia druku nadal traci około 12 W/m²K. Kartka papieru to nie izolacja.

Najczęstsze pytania

Czemu moc podtrzymania jest dużo niższa niż grzałka?

Podtrzymanie tylko uzupełnia straty. Nagrzewanie z zimnego musi też włożyć energię w płytę, a grzałka dobrana dokładnie do strat zbliżałaby się do celu coraz wolniej i nigdy by go nie osiągnęła. Wynik nagrzewania obejmuje oba składniki.

PEI na blasze sprężystej albo szkło na wierzchu?

Dodaj ich masę cieplną do grzanej grubości: 4 mm szkła to około 3 mm aluminium, blacha sprężysta 0,5 mm z magnesem około 2 mm. Zmienia to moc nagrzewania, nie moc podtrzymania.

Maty 120 V czy 24 V?

Wat to wat. Napięcie zmienia tylko prąd i złącze, na którym nie wolno oszczędzać.

Czy ABS w 110 °C da się tym policzyć?

Podnieś cel i spodziewaj się realnych strat powyżej tego modelu, bo promieniowanie szybko rośnie powyżej 100 °C. Daj większy zapas, zaizoluj spód i rozważ obudowę — wtedy wpisz temperaturę komory jako otoczenie.

Więcej w tym temacie

Wszystkie narzędzia w tym temacie